Kanada

Moncton Tidal Bore

Pokonując spokojnie w Nowym Brunszwiku, rzeka Petitcodiac jest w przeważającej części całkowicie normalną rzeką. Ale dwa razy dziennie, w okolicach Greater Moncton, sprawy stają się dziwne.

Odtoki pływowe są zjawiskiem stosunkowo rzadkim, chociaż zdarzają się ze znaczną regularnością. Największym na świecie jest tak zwany Srebrny Smok Chin, który objawia się jako długotrwała fala o wysokości 30 stóp. Ale wszędzie, gdzie występują takie otwory, podstawowy mechanizm jest taki sam. Na Petitcodiaku, znaczny zakres pływów i wysokie wody Zatoki Fundy zmuszają wodę rzeki do powrotu na siebie, stając się falą od 1 do 24 cali, która – nieprawdopodobnie – płynie pod prąd. Jakby cofająca się rzeka nie była wystarczająco surrealistyczna, pojedynczą falę często towarzyszy fanklub – przedsiębiorczy surferzy szukający innego rodzaju jazdy.

Otwór Moncton był znacznie bardziej wyrazisty, z łatwością osiągając wysokość od jednego do dwóch metrów. Niestety droga zbudowana w 1968 r. Znacznie zmniejszyła prędkość i objętość fali. Od czasu usunięcia grobli w 2010 roku fala powoli, ale systematycznie powraca do swojej dawnej postaci. Odnowiony i wciąż przetaczający się nektarowy otwór Moncton jest doskonałym przykładem tego, jak coś, co dzieje się każdego dnia, wciąż może być całkowicie niezwykłe.

Wyspa Ministrów

Jeśli odwiedzasz Ministers Island, zwróć uwagę. Podczas odpływu użytkownicy mogą prowadzić (lub chodzić) po pozornie nieszkodliwej drodze, aby dotrzeć do celu. Podczas przypływu Bar Road (jedyny dostęp wyspy do lądu) jest pokryty przez 20 stóp wody. Bar Road w rzeczywistości nie jest drogą tak bardzo, jak dno morskie, które czasami eksponuje się w powietrzu i funkcjonuje jako ścieżka.

Znikający i ponownie pojawiający się dostęp do pięknych plaż to nie jedyna rzecz, która czyni tę wyspę fascynującą. Jego zaskakująco bogata historia jest równie zimna, jak jej wyjątkowe kształtowanie krajobrazu.

Ministers Island po raz pierwszy została zasiedlona przez Indian Passamaquoddy przed wiekami, którzy nazwali ją Consquamcook Island. Dowody osiedlenia Passamaquoddys zostały odkryte podczas badań archeologicznych w latach 70. XX wieku.

Pierwsi europejscy osadnicy zaczęli przybywać na wyspę w 1777 roku, kiedy to „dwaj żołnierze brytyjskiej wojny o niepodległość” (John Hanson i Ephriam Young) „odkryli” ją. Hanson i Young żyli na wyspie wraz z rodzinami do 1783 r., Kiedy to zostali wyparci przez kapitana Samuela Osborna. Istnieje kilka teorii dotyczących przeniesienia wyspy z Hanson i Younga do Osborna, w tym możliwość, że kapitan użył ognia armatniego, aby zagrozić im i zmusić ich do ucieczki.

W 1791 wyspa została sprzedana przez kapitana Osborna wielebnemu Samuelowi Andrewsowi. Wielebny Andrews, pierwszy rektor St. Andrews, był popularnym pastorem, a wyspa stała się znana jako Wyspa Ministrów w czasie, gdy tam mieszkał. W 1891 roku Sir William Van Horne (prezes Canadian Pacific Railway) zaczął kupować kawałki wyspy, aby zbudować swój 50-pokojowy letni dom, ostatecznie zdobywając całą wyspę.

Po Van Horne, wyspa przeszła przez kilku właścicieli, zanim została uznana za prowincjonalnie chronione miejsce w 1977 roku. Osiedle Van Horne jest nadal nietknięte i może być zwiedzane za opłatą. Dom wielebnego Andrewsa nadal stoi.

Wycieczkowicze mogą odkrywać liczne szlaki na wyspie Ministrów i przedzierać się przez wody otaczające wyspę. Dla tych, którzy mogą go znaleźć, znajduje się nawet dobrze ustawiony hamak z pięknym widokiem ze szczytu klifu.

Ale uwaga: każdy gość, który opuści swój samochód na wyspie po przypływie, będzie musiał poczekać do następnego dnia, aby dojechać do domu.

Miasto wodospadów

Jeśli nigdy nie słyszałeś o Skarpie Niagary (i bądźmy szczerzy, jeśli nie jesteście geologią major lub grupą wodospadową, „skarpa” może być waszym słowem dnia), będziecie zaskoczeni, gdy dowiecie się, że to coś więcej niż tylko słynny wodospad, do którego zawdzięcza swoją nazwę.

Skarpa to w zasadzie geologiczny grzbiet oddzielający różne elewacje. Skarpa w Niagara – nazwana od Niagara Falls, która znajduje się w jej wschodnim krańcu – trwa 625 mil podróży z Rochester w stanie Nowy Jork, podskakując przez Wielkie Jeziora, a następnie zanurzając się wzdłuż zachodniego brzegu Jeziora Michigan do północnego Illinois.

Po drodze wije się przez Hamilton w Ontario, pozostawiając ponad 130 wodospadów i kaskad w granicach miasta.

Hamilton szczyci się tym, że jest Miastem Wodospadów, świętując swój udział w festiwalach, książkach, pracach plastycznych, grupie fanów na wodospadach, stronach Facebooka i wędrówkach i przygodach związanych z wodospadami. Skarpa Niagary przecinająca środek miasta zapewnia najlepszą możliwą scenerię dla wodospadów o wszystkich kształtach i rozmiarach, od rozbijających się wodospadów Webster’s Falls, do 120-stopowego wlewu do Devils Punchbowl, do stabilnej, wielopoziomowej kaskady Princess Falls .

Żadna z kropli w Hamilton nie jest tak dramatyczna jak ich błyskotliwy kuzyn na wschodzie, ale różnorodność i sama liczba w jednym mieście o powierzchni 430 mil kwadratowych jest niesamowicie imponująca. Weź to, Wodospad Niagara.

Know Before You Go

Wodospady znajdują się wzdłuż skarpy Niagara w Hamilton, w tym w gminach Dundas, Ancaster i Stoney Creek. Istnieje kilka map i list kontrolnych do planowania obwodu wodospadu. Sprawdź na stronie internetowej górę lub przejdź do strony Water Water na Facebooku poniżej w sekcji Źródła.

Red Sands of Prince Edward Island

Na Wyspach Księcia Edwarda piaski przybierają charakterystyczny krwawy odcień czerwieni z obfitości żelaza. Miękki czerwony piaskowiec z czasem uległ erozji, tworząc około 500 mil różowych, czerwonych plaż.

Unikalne krajobrazy wyspy Prince Edward Island zainspirowały ustawienia w klasycznej powieści Lucy Maud Montgomery, Anne of Green Gables. Faktyczny dom znany jako Green Gables znajduje się w mieście Cavendish.

Utlenione czerwone piaski nie są jedynymi słynnymi piaskami na wyspie: białe piaski w Basin Head są znane jako „piaski śpiewu” dla melodyjnego brzmienia, które powstają w wyniku zetknięcia cząstek.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany.