Antarktyda

Blood Falls

Ten pięciopiętrowy, krwistoczerwony wodospad wylewa się bardzo powoli z lodowca Taylor w suchych dolinach McMurdo w Antarktyce. Kiedy geolodzy po raz pierwszy odkryli zamarznięty wodospad w 1911 roku, sądzili, że czerwony kolor pochodzi z alg, ale jego prawdziwa natura okazała się znacznie bardziej spektakularna.

Mniej więcej dwa miliony lat temu lodowiec Taylor zamknął pod sobą niewielką ilość wody, w której znajdowała się starożytna wspólnota drobnoustrojów. Uwięzione pod grubą warstwą lodu pozostały tam od tamtej pory, izolowane wewnątrz naturalnej kapsuły czasu. Zmieniając się niezależnie od reszty żywego świata, te mikroby istnieją w miejscu bez światła lub wolnego tlenu i niewiele ciepła, i są zasadniczo definicją „pierwotnego szlamu”. Uwięzione jezioro ma bardzo wysokie zasolenie i jest bogate w żelazo, co nadaje wodospadowi czerwony kolor. Szczelina w lodowcu pozwala wypłynąć z jeziora subglacjalnego, tworząc upadki bez zanieczyszczania ekosystemu.

Istnienie ekosystemu Blood Falls pokazuje, że życie może istnieć w najbardziej ekstremalnych warunkach na Ziemi. Choć kuszące, by nawiązać połączenie, nie dowodzi to jednak, że życie mogło istnieć na innych planetach o podobnych środowiskach i podobnych zamarzniętej wodzie – w szczególności na Marsie i księżycu Jowisza Europa – ponieważ takie życie musiałoby powstać z zupełnie innego łańcucha z wydarzeń.

Nawet jeśli nie potwierdza to istnienia życia pozaziemskiego, Antarktyda w Krwawych wodospadach jest cudownym zjawiskiem zarówno wizualnie, jak i naukowo.

Deception Island

Wyspa oszustwa została pokryta, a następnie opustoszona przez wielu, a zrujnowane skorupy budynków, łodzi i sprzętu wielorybniczego pozostają dowodem na jej produktywne lata jako norwesko-chilijskie stacje wielorybnicze, a także dom kilku stacji naukowych prowadzonych przez Chile, Argentyna, Hiszpania i Wielka Brytania.

Chodzi o to, że budowa i eksploatacja drogiego sprzętu na aktywnym wulkanie jest ryzykownym przedsięwzięciem, nawet jeśli obszar ten jest uważany za jeden z najbezpieczniejszych portów na kontynencie ze względu na dużą kalderę, słynną ostoję przed burzami i górami lodowymi. Podczas gdy kilka krajów kłóciło się o suwerenne flagi i próbowało zająć w latach sześćdziesiątych pożądaną nieruchomość, wyspa najwyraźniej miała dość i wszystkich wyrzuciła. Dwa razy w ciągu dwóch lat zburzono ośrodki badawcze i zakopano wszystko, co pozostało w popiele, w tym cmentarz zajmowany przez 45 nieżyjących wielorybników i długi opuszczony hangar lotniczy.

Użytkowanie wyspy jest obecnie administrowane w ramach Systemu Układu Antarktycznego i jest obecnie popularną atrakcją turystyczną, a także placówką naukową. Gigantyczne żelazne kotły i czołgi dawno nieistniejących wielorybników wciąż stoją, wielkie dziury wycięte w ich bokach jako środek odstraszający nazistów, których obawiano się, że zamierzają je wykorzystać do przechowywania paliwa. Pingwiny z Chinstrapów wędrują wszędzie, ponieważ strona zachodnia jest domem dla jednego z największych światowych rookeries.

Jedną z niecodziennych atrakcji podczas zwiedzania wyspy jest skorzystanie z naturalnych gorących źródeł. Ze względu na swój geologiczny temperament, Deception Island ma wiele mikroklimatów, co oznacza, że ​​jeśli uda ci się ominąć gryzące, mroźne wiatry antarktyczne i zanurzyć się w wulkanicznej wannie, możesz cieszyć się śnieżnym marsjańskim krajobrazem w kostiumie kąpielowym.

Mt. Ereb

Ereb. To dobre imię dla wulkanu. W greckim micie, Ereb był synem boga Chaosu, a jego matką była Gaia, czyli Ziemia. Erebus został stworzony z ciemności i cienia, a jego ciemności wypełniły zakątki świata.

Obecnie najbardziej aktywny wulkan na Antarktydzie i najbardziej wysunięty na południe aktywny wulkan na Ziemi, Mt. Wulkan Erebus zawiera 1700 stopniowe jezioro lawy Fahrenheit, wirującą kałużę magmy, która może być wiele mil głębokości: jedno z zaledwie pięciu takich jezior lawy, które istnieją na świecie.

Podczas gdy wewnątrz Mt. Erebus może być bardzo gorący, poza tym szybko zamarzłby na śmierć w temperaturach Antarktydy. Riddle z boku pokrytego śniegiem wulkanu to jaskinie lodowe, wykute przez uciekające gazy wulkaniczne. Ze względu na gaz jaskinie lodowe utrzymują stałe 32 stopnie, co czyni je prawdopodobnie miejscem nieodkrytych ekstremofili. Gazy wulkaniczne rozgrzewają się przez te jaskinie lodowe i uciekają w powietrze tworząc olbrzymie 60-stopowe kominy lodu lub „fumarole” ze śmiercionośnymi gazami wulkanicznymi wylewającymi się z ich wierzchołków.

Odkryty w 1841 roku przez badacza polarnego Sir Jamesa Clarka Rossa, łatwo było zidentyfikować Mt. Erebus jako wulkan, który wybuchał w tym czasie. (Wyspa Ross, na której jest Erebus, nosi jego imię, podobnie jak Lodowy Szelf Rossa). Później, polarnik, Ernest Shackleton, dokona pierwszego wejścia na Mt. Erebus w 1907 roku na ekspedycji Nimroda.

Jedną z rzeczy, które sprawiają, że Erebus jest znaczący – i powodem, dla którego jest to miejsce obserwatorium wulkanu Erebus lub „MEVO” – jest to, że Erebus jest jednym z niewielu konsekwentnie aktywnych wulkanów na świecie. Zamiast leżeć w stanie uśpienia, a następnie spektakularnie wybuchają raz na kilkaset lat, choć zdarza się to czasami, Mt. Erebus jest zawsze włączony, bulgotany, uwalniający gaz i rzucający się na dziesięć stóp „bomby wulkaniczne” – kawałki stopionej skały, które czasem eksplodują podczas lądowania – w powietrzu. Dla wulkanologa, Mt. Erebus to niebezpieczna, ale marzycielska strona badawcza.

Mt. Erebus jest także miejscem słynnej i tragicznej katastrofy lotniczej. Samolot pasażerski Air-Nowa Zelandia DC-10 podczas lotu zwiadowczego zgubił się w czasie awarii i uderzył w bok wulkanu 28 listopada 1979 r., Zabijając wszystkich 237 pasażerów i 20 załóg. Znany badacz, Sir Edmund Hillary, miał być na pokładzie, ale odwołany w ostatniej chwili.

Szczątki z katastrofy są nadal widoczne na wulkanie, pomimo rozległej misji odzyskiwania i sprzątania. Nieodebrane szczątki ofiar katastrofy są pochowane na pomniku na cmentarzu Waikumete w West Aukland w Nowej Zelandii, gdzie co roku wisi wianek.

The Bar at Vernadsky Research Base

Założona w 1947 roku przez Brytyjczyków jako antarktyczna baza ekspedycyjna, Vernadsky Research Base została kupiona przez Ukrainę w 1996 roku za cenę jednego funta brytyjskiego, ponieważ koszt demontażu bazy byłby zbyt duży.

Moneta Verdansky została zakupiona z nieruchomymi miejscami w najbardziej interesującej lokalizacji – Vernadsky Station Lounge, jednym z najbardziej wysuniętych na południe barów na świecie.

Podczas brytyjskiej własności stacji niektórzy stolarze zarekwirowali przesyłkę drewna, aby zapewnić stacji nowe molo i zbudowali mały bar w bliskiej aproksymacji tradycyjnego angielskiego pubu. Wnętrze zawiera rustykalne drewniane belki i starzejące się zdjęcia słynnych odkrywców Antarktydy nad siedzeniami.

Kiedy stacja została przejęta przez Ukrainę, pasek otrzymał nieco odświeżenia, odzwierciedlając nowo rosyjskich patronów, dodając cyrylicy flagi i inne tchchchkes. Oprócz kosmetycznych zmian, bar oferuje teraz także wódkę destylowaną na miejscu, po okazyjnej cenie trzech dolarów. Jeśli jest to zbyt wiele, napój jest bezpłatny dla każdej kobiety, która chce oddać swoją bieliznę, która będzie wyświetlana w barze.

Jeśli pragniesz obserwować dzikie pingwiny, popijając wódkę z wanny, bar w Bazie Vernadsky jest otwarty dla każdego nieustraszonego odkrywcy, który chce wyruszyć na dno świata.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany.